ا

ش

و

ر

ا

دیشب ستاره برایم روضه آب خواند و فرات را سیراب کرد. عباس رشادت به رخ می کشید. حسین معجزه می کرد و زینب خطبه می خواند. نماد می شوند و اسطوره.غم شان آنقدر بزرگ هست که فراموش کنی هر شب ستاره عزای حسین می گیرد و دلی سیر گریه می کند. دل به صبوری زنده نگه می دارد و از دل بی تاب من سراغ می گیرد.

پ ن:

نسل عباس دو پسر بود. نسل آن دو پسر همگی دانشمند و فاضل شدند!

آب حرمت لبهای حسین را نگه می دارد، شامیان حرمت دردانه را!

زینب همان یک خطبه خواند و بس. عیسی مرده زنده می کرد!