اول اش گنگ بود. مثل هر چیز بعیدی که تجربه اش نکردی و تنها وصفش شنیده ای. مهیج بود و انتظار حاکم. به میانه راه که رسید مثل کودک احساس ات لطیف، پرنده ای سبک و ستاره ای در اوج می شوی! باورت نمی شود این چنین خمیر مایه ات را ورز دهد و طعمی شیرین بسازد. تمام که می شود چون کودکی که از مادر جدا شده زار می زنی. و حال، سرد و دلتنگ زندگی می کنی!

پ ن: به تازیانه ای که ایوب به تن بیگناه همسرش زد، به صبری که برای او نکرد قسم، از گناه عشق نمی گذرد. خدای ایوب!